We
weten allemaal wel dat afval in de afvalbak hoort. Toch speelt dit
vraagstuk niet alleen in onze stad en dat is al jarenlang zo.
Niet voor
niets was ‘een schone stad’ het onderwerp van ons eerste
inwonersberaad, waar zich onlangs zo’n 100 Nijmegenaren over bogen. En
zij niet alleen. Op allerlei manieren proberen de landelijke overheid,
onze gemeente, Dar en andere organisaties in de stad er iets tegen te
doen.
Want het probleem is niet alleen het rommelige
straatbeeld, maar ook vervuiling van de natuur. De oplossing ligt op
vele vlakken. Het begint met zo min mogelijk afval creëren en zorgen dat
het praktisch kan worden ingeleverd voor hergebruik. Zo moeten er
voldoende afvalbakken op straat staan en willen we duidelijkheid over
regels en afspraken bieden. Klinkt goed, maar de praktijk blijkt
ingewikkelder. Zo was het statiegeld op flesjes en blikjes bijvoorbeeld
bedoeld om mensen te stimuleren ze in te leveren. Maar voor het gemak
worden ze toch weggegooid in prullenbakken en plasticafvalzakken. Met
als gevolg dat deze worden opengescheurd door anderen, die het
statiegeld willen innen. Resultaat: extra zwerfafval dat rond waait over
straat.
En de afvalcontainers en glasbakken in de wijken zijn
er, zodat u het afval op een praktische manier kwijt kan. Maar sommige
wijkbewoners kennen de regels niet, of houden zich er niet aan. Zij
zetten er juist afval bij, dat daar niet hoort. Tot grote ergernis van
veel buurtgenoten. Natuurlijk gaat er ook wel eens iets mis. Dan wordt
een straatje vergeten in de ophaalronde, of blokkeert iets de weg voor
de vuilniswagen. Dan waait het oudpapier weg uit dozen, of worden
afvalzakken aangevreten door dieren.
Gelukkig zijn er veel
Nijmegenaren die helpen hun buurt schoon te houden. Zij rapen zwerfafval
tijdens het uitlaten van de hond, een hardlooprondje, of als de
kinderen toch aan het spelen zijn in park of speeltuin. Een grote pluim
voor hen, en voor de jonge Wijkhelden die zich hier samen voor inzetten.
‘Jong geleerd’ is ook bij dit onderwerp toch echt ‘oud gedaan’
(misschien met wat puberale ongehoorzaamheid tussendoor).
Mijn
conclusie: we kunnen van alles eromheen organiseren, maar de grootste
veroorzaker blijft de mens. Ik roep u dan ook op om vaker te bedenken:
een betere wereld begint bij onszelf.